Thread Rating:
  • 8 Vote(s) - 3.75 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Welk festival/concert ben jij geweest?
Ik was gister bij het Booster Festival, een gratis toegankelijk showcase festival op verschillende locaties in de binnenstad van Enschede, met artiesten en bands uit het oosten van Nederland. Vier optredens gezien, een matige en drie leuke. Meeste indruk maakt de postpunkband Beter Leven. Veel jong en enthousiast publiek, goed om te zien.
Reply
Pussy Riot, tsja wat moet ik zeggen. Heftig. Volgensmij was Pud er ook, ben benieuwd of hij het langer heeft uitgehouden dan bij Swans.
Reply
Bell Witch: prachtig. Beter voorgerecht voor Roadburn had ik mij niet kunnen wensen.
Reply
The Drin, Vera Groningen. Post-punk band, makers van één van mijn favoriete albums van vorig jaar gaven een kort maar goed optreden. Stuwende bas en drums, dwarse gitaariffs en dito saxofoon, afgewisseld met een mij onbekend blaasinstrument en licht vervormde zang, aangenaam laag in de mix. De band, zes man sterk, zou niet misstaan op Misty Fields maar stond bijna dichter bij elkaar dan het publiek, er waren schat ik 35 mensen.

Ik was nog nooit in Vera geweest en nu eigenlijk nog steeds niet want het concert was in de kelder, maar ik ga er zeker nog een keer naar toe. Het is een behoorlijke afstand rijden voor mij maar qua tijd valt het mee dankzij de mede met Nederlands geld gefinancierde snelheidslimietvrije  Bundesautobahn 31.
Reply
A Place to Bury Strangers. Een muur van geluid in de kleine zaal van de Muziekgieterij.
Reply
Teddy Swims in den Trix. Geweldige stem, maar teveel productie, te weinig ziel. 

[Image: 440413913_10160057758991238_835915788645...e=6631796A]

[Image: 440750470_10160057743786238_255678709144...e=66314C0B]

[Image: 438804775_10160057744221238_634649665732...e=66316675]

[Image: 438825655_10160057744701238_625101339792...e=66316E3F]

[Image: 438762903_10160057744656238_196168335864...e=6631687F]

[Image: 438730016_10160057745126238_436782443322...e=66317D4A]
[+] 1 user says Thank You to VDB for this post
Reply
Avondje reggae muziek in het Shrine World Music Venue in Harlem, met een capaciteit voor hooguit 200 man en allerlei vinyl albumhoezen op het plafond heeft. Was lachen, gezellig sfeertje en leuk publiek. Ging goed op een combi van alcohol en red bull. De hoofdact (ene Iba Mahr) was wel nauwelijks verstaanbaar, waardoor we ons afvroegen of hij nou in het Jaimacaans zong of in het Engels met een heel zwaar accent. Na afloop was er ook nog een blues-funk band die speelde met tering luide blazers, maar dat trok ik heel slecht. Vind dat soort fusion wEreLDmUzIeK snel ongeïnspireerd.
Reply
Twee dagen voor aanvang ontdekten we dat Four Tet zou komen draaien in een club in Shibuya. We kochten direct kaartjes, want we waren toch in Tokio. Ik liet ons deze kans om een clubavond in Japan in het 'vermelden waard'-topic te kunnen zetten niet ontnemen.

Na een bombardement van licht en geluid hebben ondergaan voor aankomst bij de zaal (typ gerust 'Shibuya by night' in op je favoriete zoekmachine) dimden al vlot de lichten in de gehele club en begon 'Zootrope' van Boards of Canada te spelen als aftrap van een set van vier uur (!) in de uiteindelijk stampvolle club WOMB.

Four Tet zou hierin behendig van ambient naar techno, breakbeat en agressieve dub manoevreren. Het gefocuste publiek besloeg een interessante mix van lokale hipsters en verwende Amerikanen. De tracks van Four Tet en zijn bekende vrienden werden met veel gejuich ontvangen; duidelijk veel fans in de zaal die graag muziek van Four Tet willen horen, maar geen typisch clubpubliek.

Bijzondere complimenten voor de lichtman die zijn gebruik van alle lampen/lasers/lichten/flitsers minstens zo behendig opbouwde en tot het laatste moment nieuwe elementen bleef introduceren. Voelde heel futuristisch om lasers tegelijkertijd horizontaal, verticaal en diagonaal over je kop te hebben flitsen, alsof de installatie voor de verlichting van het pand fysiek begon te reageren op de eclectische, broeiende set.

Tijd om uit te rusten was er niet: de volgende dag woonden we een hele fijne, maar extreem andere muziekavond bij. Vier bands in de richting van slowcore en/of post-hardcore in Live House Fever in de wijk Shin-Daita. Een wijk die eigenlijk exemplarisch is voor de loomheid en burgerlijkheid van Tokio, buiten de bekende hotspots.

Deze avond vond plaats in een van de typische live houses, met plek voor 100 a 200 man. Dat zijn zwarte dozen, een soort veredelde buurtzaaltjes, die veel worden gebruikt voor repetities en optredens van beginnende bandjes. Echt essentiele infrastructuur voor de stad.

Muziekinhoudelijk ging van een rustig heupwiegen bij het jazzy Haus, via het genadeloze trompetgebeuk van vince;nt, naar hard/zacht contrasten bij Texas 3000. Allemaal bands om eens op Bandcamp op te zoeken.

Afsluitend zonk ik weg in de extreem kalmerende geluidsmuren van een dankbaar Codeine ('no worries, we're taking it slow). Gewoon vier topbands op rij, waarbij de eerste drie bands me een inkijkje gaven in het hoge gemiddelde niveau in de lokale scene.

Een DM naar de organisator (blijkbaar de drummer van Haus) was genoeg om ons op de gastenlijst te krijgen, zelfs voor een uitverkochte show, dus achteraf heb ik hem nog even de hand geschud en bedankt voor de hele fijne avond.

Intermezzo: in een anarchistenbar in Koenji (ongetwijfeld de leukste wijk van Tokio) kwamen we een zelfverklaard gitarist van Acid Mothers Temple tegen. Hij was werkelijk strontbezopen. Hij stelde een keer in Utrecht te hebben gespeeld en voordat me echt duidelijk was of ik deze show had gezien (Le Guess Who? een keertje?) was hij naar het volgende gesprek gehold.

Toen ik later op de avond naar buiten liep om mijn vriendin te bellen, lag de gitarist knock-out op zijn buik op de straat, terwijl een maat vertederend over zijn hoofd aaide en hem water voerde.

In datzelfde Koenji bezochten we ook een luisterbar direct naast het spoor, waar de eigenaar groot fan bleek te zijn van Einsturzende Neubauten. Terwijl de metro's voorbij flitsen en het tv-scherm beelden toonde van Blixa Bargeld in de 90s (geflankeerd door staalplaten en vonkenregens van kettingzagen), speelde er prettige city pop en lokale punk. En veel Duitse muziek, want dat land kon hij niet onderscheiden van Nederland.

Tenslotte dan een improvisatieavondje met Carl Stone in ftarri in de wijk Suidobashi. Ftarri is een betonnen hok op de benedenverdieping van een flat naast het immense Tokyo Dome, waar op dezelfde avond een bekende hardrock band speelde (iets met The Yellow en dan een ander betekenisloos Engels woord). Stone speelde een korte soloset, ergens tussen kermismuziek en piepknor, met overheersende, onbegrijpelijke, verknipte vocalen. Hij wisselde deze sets af met voor mij ook lastig te begrijpen sets van Tanaka Yumiko en Min Xiao-Fen, respectievelijk op shamisen/tashigoto en de pipa. (Het staat jullie vrij al deze instrumenten op te zoeken).

Voor de gezamenlijke afsluitende improvisatie verwijs ik weer terug naar mijn eerdere beschrijving van Shibuya. Ogenschijnlijk (of beter: op eerste gehoor) een bombardement van geluid, gekraak en geschuur zonder structuur. Maar je brein gaat vanzelf patronen zoeken en dan kwam het goed binnen, te begrijpen als een chaotische drone. Een fijne afsluiter van een enorm eclectische week in Tokio, waarin we zonder moeite nog vijf interessante concertavonden hadden kunnen bezoeken. Op naar Hiroshima en Osaka!

PS: Ijsko heeft ook nog een mooi filmpje in elkaar gesleuteld met een overzichtje van de shows. Veel plezier ermee, lieve kijkbuiskindertjes.

https://youtu.be/USSY41oHafw?feature=shared

[+] 15 users say Thank You to thomas9790 for this post
Reply
Lekker man, nog veel plezier.
[+] 2 users say Thank You to Willie for this post
Reply
Opruimen met Zoh Amba's Bhakti ft. Farida Amadou & Chris Corsano, Bimhuis, gisteren.

Als, nog tijdens het eerste stuk dat er wordt gespeeld, mensen die naast mij zitten een kort overlegje plegen en vertrekken (ok, dit stuk duurde wellicht 10 minuten), dan weet je dat het goed zit. Amba trok de bezem door het publiek en zette direct even de lijnen uit voor de avond en joeg daarmee een deel van het publiek de zaal uit. Gelukkig bleven er genoeg mensen over die vervolgens konden genieten van een mooi en dynamisch optreden. Waar ruimte was voor rustige en woelige, krachtige passages. Erg van genoten.
[+] 1 user says Thank You to nam-tso for this post
Reply
Mount Kimbie in Paradiso

Mount Kimbie is sinds hun laatste album geen duo meer maar een kwartet, dus ik was wel verbaasd toen er vijf man het podium opliepen. Daardoor spelen ze wel echt live nu, met ook vette uitvoeringen van de oude bangers. Maar de nieuwe nummers doen er eigenlijk niet voor onder: eigenlijk is het best bijzonder hoe Mount Kimbie zichzelf opnieuw uit heeft blijven vinden.

Het huidige live-geluid deed me het meest denken aan het live-geluid van Avalon & The Charm. Meer een soort post-rock met dansbare invloeden dan de post-dubstep waar ze ooit groot mee werden. Of, zoals iemand achter me zei: "het is wel chill, maar je kan er ook wel een beetje op dansen". Gewoon een top optreden, goede opbouw, strak gespeeld, goede nummers, goede sfeer.

Een groot deel van het publiek leek, tot mijn verbazing, trouwens meer bekend met het nieuwere werk en het was ook uitverkocht. Fijn om te zien dat de keuze om niet in oude successen te blijven hangen er ook toe leidt dat ze nieuw publiek bereiken.
[+] 3 users say Thank You to greenlander for this post
Reply
Dagje Bevrijdingsfestival in Utrecht. Heerlijk weer en daarmee een mooi voorproefje op de zomerbuitenfestivals. Yin Yin was erg leuk. Half stukje Claude gezien, of misschien betergezegd: namaak-Stromae en na het optreden van de DeWolff, dat ik ook in het slappe lul-topic had kunnen plaatsen, en nergens een plekje zonder dat je verstikt van de sigarettenrook, was ik er op zich wel weer klaar mee.

Eerste keer dat ik in Utrecht was met Bevrijdingsfestival. Normaal ben ik in Wageningen en dat heeft toch wel een grotere charme in het centrum, al was de vibe in Utrecht mede door het lekkere weer ook wel tof. Heel veel jonge mensen vooral.
Reply
Donderdag 2 mei: DOOL in Annabel Rotterdam (voorprogramma Of The Wand & The Moon (solo))

Zondag 5 mei     : Bevrijdingsfestival Zuid-Holland in Het Park Rotterdam
                            Gezien: Library Card (gedeeltelijk), Blaudzun (gehele set), Temple Fang (gehele set), Son Mieux (laatste nummer), Talee (laatste drie nummers)

Verslag volgt later (misschien morgen).

Voorlopig alvast één opmerking. Dit was voor mij de eerste keer dat ik naar een Bevrijdingsfestival geweest ben. Een bijzondere ervaring. Het overgrote deel van het publiek lijkt niet of nauwelijks interesse in de muziek te hebben. Ze staan massaal met zijn duizenden voor een podium, maar meer dan 90%, misschien wel 99%, lijkt niet te luisteren. De muziek dient alleen maar als achtergrond voor het socializen. Als je een hekel hebt aan praatpubliek, ga dan beslist niet naar een Bevrijdingsfestival.
Reply
De zondag van Head In The Clouds Festival @ Forest Hills Stadium:

HITC is opgericht door het 88rising label met de focus op Aziatische acts, die ik zelf ontdekte via hun Coachella showcases op de livestream. Echter verkocht het niet zo goed, waardoor een hoop tickets gratis werden wegegeven en ik op de tweede dag kon gaan. Waren wel voldoende enthousiaste liefhebbers aanwezig, en het terrein zelf zat vol met speciale Aziatische horecaopties zoals boba tea en Koreaanse gefrituurde kip. Uiteraard allemaal overgeprijst, en dat was ook toepasselijk op de merch waar een artiestentrui maar liefst 90 USD kostte. Het podium had daarnaast zo'n roterend platform zoals je ziet op al die lachwekkende Amerikaanse ééndagsfestivals waardoor pauzes tussen acts hooguit maar een kwartier duurden. Dat mogen meer festivals toepassen.

ATARASHII GAKKO! was mijn reden om te gaan, en hun set van 37 minuten was zoals verwacht totale gekkigheid. De muzikale mengelmoes van hiphop, j-pop, punk, en nog wat genres was echter niet naar mijn smaak. Het wou teveel verschillende dingen zijn. Maar als spektakel natuurlijk vermakelijk, met indrukwekkende choreografie. Hopelijk staat dit op Primavera Sound op een vergelijkbare spot als Kyaru Pamyu Pamyu. Hierna volgde ene BIBI; een k-pop "zangeres" met een grotere nadruk op sex appeal dan dat je normaal in dat genre treft. Haar bindteksten waren hier een verlengde van, zoals het erkennen van bordjes met schunnige teksten vanuit het publiek. Maar dat voelde soms heel onwennig aan, zoals toen ze op een awkward manier verwees naar een songtekst die ging van "You think I play with balls, I do everything with tongues". Okeeee. Verder playbackte ze overduidelijk het merendeel van haar vocals, dus dit was gewoon een neppe bende.

We waren oorspronkelijk niet van plan om te blijven voor afsluiter Joji, maar bleven ondanks koude avondtemperaturen uiteindelijk toch voor twee-derde van zijn set. Dat is dus een bekende Youtuber die overshakelde naar maker van lo-fi R&B triphop, of zoiets, en vorig jaar een dikke tour hield die Amerikaanse arena's vol kreeg en ook de AFAS Live wist uit te verkopen. Zijn grote fanbase was ook hier aanwezig en lieten zich luid horen, mede doordat Joji een idiote hypeman meebracht wiens kreten van "EY! EY! EY!" en "PUT YOUR HANDS UP" echt super ongepast overkwamen bij dit soort tragere muziek. Later was er ook nog een lang stuk waar Joji allerlei opblaasbaar speelgoed in het publiek gooide. Blijkbaar om te voorkomen dat mensen hun aandacht verliezen. Van de muziek zelf snapte ik overigens geen meter, zal wel een generatiekloof zijn. Rare jongens, die Youtubers.
[+] 2 users say Thank You to hythloth for this post
Reply
(06-05-2024, 00:52)Rael Wrote: Voorlopig alvast één opmerking. Dit was voor mij de eerste keer dat ik naar een Bevrijdingsfestival geweest ben. Een bijzondere ervaring. Het overgrote deel van het publiek lijkt niet of nauwelijks interesse in de muziek te hebben. Ze staan massaal met zijn duizenden voor een podium, maar meer dan 90%, misschien wel 99%, lijkt niet te luisteren. De muziek dient alleen maar als achtergrond voor het socializen. Als je een hekel hebt aan praatpubliek, ga dan beslist niet naar een Bevrijdingsfestival.

Dat zie je standaard op een gratis festival (vooral met Son Mieux op het affiche!), want geen entreebarrière.
Reply
(13-05-2024, 21:07)hythloth Wrote: De zondag van Head In The Clouds Festival @ Forest Hills Stadium:

het terrein zelf zat vol met speciale Aziatische horecaopties

Dit alleen zou voor mij haast reden genoeg zijn om te gaan. Maar als het zo overpriced is, dan niet.
Reply
Haha je hebt hier meer dan genoeg andere en betere mogelijkheden voor Aziatisch voedsel van topkwaliteit en voor redelijke prijzen.
Reply
La comitiva. Wat een heerlijk optreden. Erlend Oye blijft een entertainer pur sang.
Reply
Swans/Kristof Hahn @ Racket

Was fysiek en mentaal vermoeid vanaf het begin, en de benauwde zaaltemperaturen hielpen niet mee met de aandacht vasthouden tijdens het eerste uur. Zo dachten er wel meerderen, gezien er maar liefst drie mensen bij mij in de buurt flauw vielen. Na de tweede persoon had de security de airconditioning omhoog gezet, wat een fijne verkoeling gaf en waardoor ik meteen weer energie kreeg. Gira dacht er echter anders over. "Turn off. The motherfucking. AC.", en zo geschiedde. Al dat terzijde, speelde Swans objectief weer van een hoog niveau, met Hahn op de lapsteel gitaar als grootste uitblinker. Toppunt was opnieuw de laatste 10 minuten, waarbij iedereen vooraan lekker synchroon headbangde op de muziek. Bij een eventuele volgende passage hoop ik ze eens vanuit zitplaatsen te zien, en hoop verder ook dat hun toekomstige werk het niveau van een To Be Kind haalt, want ik begin het live een beetje een trucje te vinden.
[+] 1 user says Thank You to hythloth for this post
Reply
Dool in Annabel Rotterdam 02-05-2024. Bevrijdingsfestival Rotterdam 05-05-2024.

Misschien een beetje mosterd na de maaltijd, twee weken na dato, maar hier is dan toch nog een verslagje van mijn bezoek aan Dool in Annabel en aan het Bevrijdingsfestival in Het Park Rotterdam.



Donderdag 2 mei: DooL in Annabel Rotterdam

Dit werd mijn eerste concert na bijna een half jaar, na Archive in TivoliVredenburg. Het was voor mij ook een beetje een symbolische afsluiting van een beroerde periode. Of een nieuw begin, het is maar hoe je het bekijkt.
Ik wist niet wat te verwachten bij Dool, ik had geen idee hoe populair deze band eigenlijk was. Toen ik bij Annabel aankwam, zag ik een lange rij voor de ingang staan. Kennelijk was er meer dan genoeg belangstelling voor dit concert.
Binnen gekomen zag ik dat het volle bak was, ook al had ik nergens gelezen dat het uitverkocht zou zijn. Opvallend hoe gemêleerd het publiek was. Niet alleen zag je er alle mogelijke types, maar ook alle leeftijden van 18 tot 80 (en misschien nog wel daarboven ook).
Ik had er een beetje spijt van dat ik toch niet om een zitplaats verzocht had. Ik was er niet zeker dat ik geen last van mijn nek zou gaan krijgen als ik lange tijd zou moeten staan. Na enig zoeken vond ik een plekje op een trap tussen de twee niveaus van het balkon, waar ik kon zitten en vanwaar ik ook een prima zicht op het podium had. Perfect!

Het voorprogramma was Of The Wand & The Moon (solo), een alias c.q. een project van Kim Larsen, die een bijdrage heeft geleverd aan het nieuwe album van Dool. Raven van Dorst vertelde later tijdens het optreden van Dool een groot bewonderaar te zijn van hem en zijn werk.
Kim Larsen in zijn hoedanigheid van Of The Wand & The Moon: een man met een akoestische gitaar met een hoeveelheid pedalen voor zijn voeten. Hij bracht sfeervolle, atmosferische muziek ten gehore. Wel was het zo dat die mooie sfeervolle orkestrale klanken uit een kastje kwamen, uit backing tracks. Backing tracks die opgeroepen werden door op een pedaal te trappen. Dacht je die backing tracks weg, dan bleef er alleen maar een man over die toonloos in de microfoon stond te brommen en op een gitaar stond te spelen die je niet kon horen. Dit deed voor mij als purist toch enige afbreuk aan de live ervaring. Ik weet het, het komt bij rock- en popconcerten vaak voor dat er gebruik gemaakt wordt van backing tracks, maar ik ben er geen fan van. Desondanks kon ik het best wel genieten, maar eerlijk is eerlijk, een half uur hiervan vond ik ook wel genoeg. Het klonk weliswaar sfeervol, maar het was ook redelijk vlak en monotoon. Geen muziek die mij anderhalf uur zou kunnen boeien.

Toen Dool begon te spelen, ging iedereen om mij heen staan. Ik moest dus ook wel gaan staan om nog iets te kunnen zien. Gelukkig kwam er een plekje vrij bij een muurtje waar ik met mijn rug tegen kon leunen, toen ik moest staan. En doordat ik op de hoogste trede van de trap stond, kon ik keurig over alle hoofden heen kijken.
Wat valt er van het optreden van Dool te zeggen? Niet zo veel, behalve dat het goed was. Heel goed zelfs. Ik had deze band pas enkele weken eerder leren kennen en mij een beetje ingeluisterd, maar heel goed kende ik hun werk  nog niet. Zo viel het mij pas tijdens dit concert pas op hoe goed en hoe ingenieus hun nummers in elkaar zitten. In het Engels zou je het "sophisticated" noemen. Nummers die nooit gaan vervelen, waar variatie inzit, met onverwachte wendingen die toch logisch, natuurlijk, organisch, bijna onvermijdelijk klinken. Het doet op momenten enigszins proggy aan. En het klinkt gewoon lekker (wat natuurlijk altijd een subjectief iets is), het zijn fijne melodieën en fijne arrangementen.
Niet alleen klonken de nummers mij prettig en natuurlijk in de oren, er werd ook gewoon goed gespeeld (wat helemaal niet zo gewoon is, want hoe vaak komt het niet voor dat een band helemaal niet zo goed speelt?).
Het zaalgeluid was vrij goed, maar niet perfect. Ik vond dat het gitaargeluid wel wat helderder en luider had mogen klinken, wat meer op de voorgrond gemixed had mogen worden. Maar dat is een klacht die ik vaker heb bij rockconcerten. Ik kan mij bijvoorbeeld herinneren dat bij een concert van A Perfect Circle in de Afas iedereen enthousiast was over het geluid, maar ik niet omdat ik de gitaar veel te zacht vond klinken. Het zelfde bij Black Sabbath op Graspop, toen ik Tony Iommi wel zag spelen maar amper kon horen.
Afgezien van dit (naar mijn mening) kleine minpuntje vond ik het een geweldig concert. Geen haar op mijn hoofd die hier spijt van heeft.
Toen ik na afloop van het concert voor het naar huis gaan een biertje ging halen aan de bar, zag ik iemand die mij enigszins bekend voor kwam. Is dat nou Graz-lid Jizzlobber of is hij het niet? Gewoon maar aanspreken. Als hij het niet is, zal hij me heus niet doodschieten. Het was inderdaad Jizzlobber. We hebben nog even kort een praatje gemaakt, onder meer over het aanstaande Graspop waar wij allebei aanwezig zullen zijn.

Eerder op die dag was ik in het Erasmus MC geweest, voor, wat naderhand bleek, een laatste keer röntgenfoto's en gesprek met de controlerende neurochirurg. Het was een kleine week nadat ik de nekkraag na drie maanden af had mogen doen. Zij wilde zien hoe het ging na één week zonder brace. Zij zag dat het goed was en zag geen reden om mij langer onder controle te houden. Indien ik onverhoopt toch problemen zou krijgen met mijn nek, dan kon ik altijd contact opnemen voor een afspraak.
Na mijn bezoek aan de neurochirurg halverwege in de middag had ik een paar uur over. Die benutte ik om te wandelen, het was mooi weer. En om alvast het terrein van het Bevrijdingsfestival in Het Park, vlak bij het Erasmus MC aan de overkant van de Westzeedijk, te verkennen. Kijken waar de podia zouden zijn, hoever die van elkaar zouden liggen en hoeveel tijd ik nodig zou hebben om van het podium naar het andere te gaan. Een paar minuutjes hooguit. Na mijn wandeling in het Het Park ben ik teruggegaan naar het ziekenhuis om daar in het restaurant te gaan eten. Na de maaltijd heb ik enige tijd in de binnentuin van het ziekenhuis gezeten om al doezelend mijn eten te verteren, en ben vervolgens naar de Annabel gegaan.



Zondag 5 mei: Bevrijdingsfestival Zuid-Holland in Het Park Rotterdam.

Op Bevrijdingsdag kwam ik alweer in het ziekenhuis. De kortste route van het metrostation naar het festivalterrein in Het Park liep namelijk door de grote hal en de parkeergarage van het Erasmus MC. Toen ik uit de parkeergarage op de Westzeedijk, kon ik meteen zien hoe druk het was. Toch was ik vrij vlot binnen op het festivalterrein, waar het echt ongelooflijk druk was. Hoe had ik het ook anders kunnen verwachten? Gewoon lopen was er onmogelijk, meer dan stapje voor stapje vooruit schuifelen zat er niet in. En wat ik mij niet gerealiseerd had toen ik op donderdag het terrein verkende, was dat de enig mogelijke weg van het Eramus Podium (het grote podium, main stage) naar de Sena Performers Stage (voor de meer "alternatieve"acts) en het Vrijheidspodium (hiphop en DJ's) liep door een flessehals met aan weerszijden eetkraampjes die zich nog verder vernauwde tot een smal bruggetje van enkele meters breed. Ten enenmale onmogelijk om in een paar minuten van het ene podium naar het andere te lopen in die drukte.

De eerste act die ik ging zien heette Library Card, een band uit Rotterdam. Dit was op het Senna Performers Stage. Zij waren al bezig toen ik aankwam, ik heb er misschien een kwartiertje of misschien nog wel minder van gezien. Wat zij deden, deden zij goed. Het klonk helemaal niet slecht, zij speelden echt goed. Maar niet helemaal mijn genre. De zang praatzang/spoken word, instrumentaal een redelijk toonloos en melodieloos mengsel van '80s new wave/post-punk en '80s Amerikaanse artrock à la Sonic Youth. Je moet er van houden, ik doe dat niet zo. Maar ondanks dat kon ik wel horen dat deze band in zijn genre enige kwaliteit heeft.

Hierna ging ik naar het Erasmus Podium om lekker normie naar Blaudzun te gaan kijken. Ondanks de grote drukte slaagde ik er toch in om ruimschoots op tijd het veld voor het Erasmuspodium te bereiken. Helemaal achteraan, dat wel. Het was er zo druk, dat ik maar naar de overkant van de singel rechts van het veld ging. Daar was wel ruimte, en een redelijk zicht.
Toen Blaudzun begon te spelen, bleek het geluid op deze plek uitermate beroerd te zijn. Alleen de lage tonen kwamen goed door, de hoge nauwelijks. Daarom heb ik mij toch maar in de drukte begeven. En nu bleek het voordeel van een gratis festival waar voor een groot deel van het publiek de muziek slechts bijzaak is. Voortdurend verlieten groepjes het veld voor het podium. Hierdoor ontstond er iedere keer weer ruimte en kon ik steeds verder een paar stappen naar voren doen, zodat ik uiteindelijk toch nog vrij dicht bij het podium kon komen. En het bleek: hoe dichter bij het podium, hoe beter het geluid.
Afgezien van enkele nummers die ik weleens gehoord heb (waarschijnlijk hitjes, misschien grote hits, geen idee), was ik onbekend met de muziek van Blaudzun. Het moet gezegd: het weinige dat ik van hem kende vond ik niet slecht klinken. En zijn optreden op het Bevrijdingsfestival vond ik gewoon goed. Ik vond de nummers goed in elkaar zitten en aangenaam klinken, en ik vond dat er goed gespeeld werd. Het klonk gewoon als een klok. Je kunt ervan houden of niet, maar Blaudzun en zijn band verstaan hun vak wel. Het kwam zeer professioneel op mij over.

Na Blaudzun ging ik weer terug naar de Senna Performers Stage om de band Temple Fang te zien. Hier was het heel eenvoudig voor mij om meteen naar de voorste rij aan de barrier door te lopen. De Senna Performers Stage was duidelijk niet the place to be voor het grote publiek, maar een plek voor liefhebbers van de specifieke genres die hier gepresenteerd werden.
Temple Fang speelde een set van een half uur, waarin welgeteld drie lange nummers en één kort nummer te horen waren. Een mengeling van heavy rock en spacerock en ook een beetje post-rock (?, mijn interpretatie). Lange, lang uitgesponnen nummers die enigszins het karakter van een jamsessie hebben (maar het waarschijnlijk niet zijn, ik denk dat het wel degelijk allemaal helemaal uitgedacht is). Boeiend, intrigerend, gaat ondanks de lengte van de nummers niet vervelen (hoewel ik mij anderzijds afvraag of ik dit na een uur nog leuk zou vinden). En het belangrijkste natuurlijk: het klonk gewoon goed, zeker bij dit genre kan het snel ontsporen in oeverloos amuzikaal klinkend gepiel, en dat was hier niet zo. Wel vond ik de zanglijnen niet geweldig, en eigenlijk gewoon overbodig. Deze muziek kan makkelijk zonder zang, zou volgens mij zelfs beter zijn zonder zang.

Hierna ging ik weer terug naar het veld voor het Erasmus Podium, waar Son Mieux zou gaan spelen. Volgens het programma zou Son Mieux starten op het tijdstip dat Temple Fang zou stoppen. Ik weet niet meer of Temple Fang uitgelopen was (later begonnen en daardoor later geëindigd) of dat ik zoveel tijd nodig had om bij het Erasmus Podium te geraken. Hoe dan ook, ik was nog net op tijd voor de toegift.
Ik luister nooit naar de radio en mis daardoor al decennialang wat de hits van het moment zijn en wat er populair is. Son Mieux kende ik alleen maar, omdat het zo gepromoot wordt door BNN/Vara in achtereenvolgens De Wereld Draait Door, Khalid & Sophie en Sophie & Jeroen. Het heeft nooit enige indruk op mij kunnen maken, althans geen positieve. Het enige nummer dat ik van hen ken is wat waarschijnlijk hun laatste hit is, en dat alleen omdat ik het per ongeluk op een muziekzender op TV (Xite?) ben tegengekomen. En ik moet toegeven: dat ene nummer vind ik helemaal niet zo slecht. Afgezien van dat ik de zang iets te staccato, iets te veel met horten en stoten, vind verlopen, vind ik het best wel prettig klinken. En juist dit ene nummer brachten ze in de toegift ten gehore, en dat deden zij goed. Wat je er ook van mag denken, het maakte evenals Blaudzun een professionele indruk op mij.

Na dit ene nummer Son Mieux ging ik weer terug naar de Senna Performance Stage waar de Rotterdams act Talee al enige tijd bezig was. Tja, wat moet ik hiervan zeggen. Nogal generieke, weinig spannende post-punkachtige muziek met, zoals zo vaak in dit genre, blasé en verveeld klinkende monotone zang. En toen de zanger in het laatste nummer wel in meer dan één toonhoogte trachtte te zingen, ging hij hopeloos de mist in: VALS! Nee, ik vond dit niet best.

Hierna vond ik het wel mooi geweest. Er stonden nu alleen nog maar DJ's en een ABBA tribute band op het programma. Geen van beide zo mijn ding. Maar voordat ik naar huis ging, wilde ik eerst nog wat eten.
Ik was enige weken eerder begonnen met wandelen om nog een beetje conditie en spierkracht te behouden c.q. op te bouwen zolang ik nog niet mag fietsen. Daarom ging ik nu niet teruglopen naar het dichtstbijzijnde metrostation op 10 minuten afstand (Dijkzigt). In plaats daarvan maakte ik nog een avondwandeling van 1 uur van Het Park over de Erasmusbrug naar metrostation Maashaven, waar ik op de metro terug naar Spijkenisse stapte.
Omdat mijn maag serieus begon te rommelen en het vooruitzicht van met een lege maag te moeten lopen mij niet aantrok, ging ik voordat ik het terrein ging verlaten eerst nog naar de cateringhoek. Onder de boem-boem-boem klanken van DJ Cynthia Spiering (mij onbekend, geen idee of zij enige bekendheid geniet bij de kenners van het genre) heb ik de inwendige Rael versterkt met eerst een bara bakkeljauw en vervolgens twee Vietnamese loempia's, en dit alles weggespoeld met een glas (beker) bier. Eenvoudig, doch zeer goed smakend.
Op mijn route van de catering naar de uitgang kwam ik eerst langs het veld voor het podium met de DJ, en daarna langs het veld waar de ABBA tribute band A*Fever speelde. Vanaf het pad tussen de twee velden klonk dit heel bijzonder: de muziek van ABBA op een EDM dreun. Het klonk nog niet eens heel raar. Ik bleef nog even bij A*Fever staan kijken voordat ik naar buiten ging. Het veld stond volgepakt, en het publiek leek te genieten. Ik vond het niet geweldig, in vergelijking met het echte ABBA vond ik het nogal vlak klinken. Dus liep ik maar weer door naar de uitgang. Tot aan de Nieuwe Maas bleven de ABBA-klanken mij vergezellen. Daarna, nadat ik de hoek was omgegaan, was het stil aan de rivier. Wat een contrast!

Next stop/volgende halte: Graspop.
[+] 4 users say Thank You to Rael for this post
Reply
Plastische verstilling bij Big|Brave, eergisteren, Antwerpen

Het weer is druilerig als ik in de luwte van het beboste kasteeltje Bouckenborgh schuil voor de regen en wat zit te lezen. Big|Brave, het hoofdprogram van vanavond, is ondertussen, in de regen een balletje aan het trappen op het grasveld van het binnenterrein dat zich voor me uitstrekt. Ik lees over 'border permits' die nodig zijn voor een wandeling door het bergachtige grensgebied van Kosovo als hun geluidstechnicus voor hilariteit zorgt als 'ie over het natte gras uitglijdt.

Eenmaal binnen blijkt het koetshuisje van het complex een klein zaaltje te herbergen en een clubje van ongeveer 30 personen is het publiek voor vanavond. De natte koppen en jassen van het publiek zorgen al snel voor een licht bedompte lucht. Maar door de ramen zonder gordijnen kun je naar de omringende bomen en lucht kijken. Al bij al is het een alleraardigste locatie en door de geschetste omstandigheden heeft het iets intiems om een band van dit formaat hier te zien spelen.

Afijn, de muziek. Het voorprogramma Aicher, heeft muzikaal niet al te veel om handen. Hij maakt wat matige kwaliteit aan drones en noise, niets memorabels. Er scheen nog een andere voorprogramma te zijn geregeld, maar die waren ergens met pech onderweg gestrand, aldus het opgeplakte handgeschreven briefje aan de balie. Daar hoeven we dus niet meer op te rekenen..
Big|Brave dan; ze touren met hun nieuwe album 'a chaos of flowers'. Vanavond komen enkel nummers van deze plaat voorbij. Enerzijds jammer, gezien dat zijzelf dit album als een sibling album omschreven van 'nature morte'. Ze waren klaarblijkelijk al in het maakproces van nature morte bezig met a chaos of flowers. Chaos moest een "rustiger" geluid vangen ten opzichte van het stevigere morte. Een minimalistisch antithesis.
Maar het blijkt helemaal geen straf dat ze zich enkel tot dit laatste album beperken. Want wat ze spelen is gewoonweg weer steengoed. Hun geluid lijkt te ademen en is nog weidser, monumentaler en dieper dan voorheen, schilderachtiger bijna. Bevrijd van hun standaard Big|Brave-idioom komt het grote dronenende feedbackgeluid nog meer tot leven. Dreigend maar toch kalm, desolaat maar gracieus, met onderhuidse spanning. Regelmatig kneep het me de stot dicht. En of het nou kwam doordat ik van te voren over bergen had zitten lezen of niet. Maar de associaties met weidse bergnatuur kwamen als vanzelf. Het was alsof de ijle schoonheid van een Three Lakes van Cordillera Huayhuash werden geschildert met penseelstreken gitaardistortion. Een prachtige plek van tijdloze schoonheid en verstilling net als de muziek van vanavond. En juist omdat je weet wat voor een enorm massief geluid Big|Brave ook kan maken is deze verstilling van hun geluid indrukwekkend.

Big|Brave heeft gevoelsmatig een barrière geslecht, ze hebben iets losgelaten. Natuurlijk hadden ze weer een nature morte kunnen maken. Maar ze hebben die makkelijke route vermeden en wilde een nieuw richting, een vrijere richting onderzoeken en is daarin goed geslaagd. Ik vind dit ingehouden, open geluid wellicht nog indrukwekkender. Mooi hoor. Prachtige avond: een fraai nature morte.
[+] 3 users say Thank You to nam-tso for this post
Reply
Nou, dan heeft een recensie van mij over afgelopen maandag niet veel zin meer, bravo!

Bij mij deed het concert ook denken aan berglandschappen, maar dan koud en besneeuwd met lawines. Of ijzig zoals je in de poollanden kan hebben. Mooi en verstild, maar dodelijk als je niet weet wat je doet.
[+] 1 user says Thank You to meisbaer2 for this post
Reply
Pulp. What the fuck. Jarvis on top. + dansen in the front tussen the common people from England.
[+] 1 user says Thank You to Flair for this post
Reply
Ja, was leuk! Vol podium met extra muzikanten (zal niet teveel spoilers geven voor Primavera gangers) en lekker op dreef allemaal.
Jarvis is gemaakt om frontman te zijn.

Wel apart dat na de toegift en de laatste klapper, het over leek te zijn (wat ongeveer ook rond de eindtijd was), maar daarna toch nog twee nummers gespeeld. Ben benieuwd of dat nog later beslist was.

Maar het was een mooie generale repetitie voor hun festivalshows. Met meer show dat verwacht. Nu snap ik ook waarom de Afas misschien gekozen was, want er was een groot podium nodig .
[+] 1 user says Thank You to meisbaer2 for this post
Reply
Question 
Het Nicolas Jaar in La Sala Wizink, Madrid

Dit was een redelijk last minute aangekondigd concert van Nicolas Jaar in Madrid, in een rijtje met ook data in Barcelona en Valencia. Ik had al een paar daagjes Pyreneeën gepland om even uit te rusten voor Primavera en kon zo met een klein beetje omboeken het optreden in Madrid meepakken. Het concert stond in het teken van “Archivos Radios Piedras”, een twaalf uur durend hoorspel dat Jaar de afgelopen jaren via Telegram verspreidde. Ik moet bekennen dat ik dit project helemaal gemist had en me er ook na het kopen van de kaart niet meer in verdiept had. Ik ging er dus heen zonder enig idee te hebben wat het ging worden.

Het concert van in La Sala van het Wizink Center. Wizink is volgens mij een soort AFAS en daar hebben ze redelijk recent een zaaltje van 800 man ingebouwd. De zaal is totaal no-frills, er is bijvoorbeeld geen enkele zitplek of decoratie, maar het geluid is qua kwaliteit en volume vergelijkbaar met de Ronda. Het voorprogramma, iets lokaals waarvan ik de naam alweer vergeten ben, was totaal inwisselbaar en er werd ook enorm doorheen geluld. Tijdens Jaar zelf was dat voorin veel beter, al was het achterin nog steeds een café. Maar door het volume van het geluid had je daar 99% van de tijd geen last van.

Dan de muziek. Het is duidelijk dat Jaar geen grote naam meer wil zijn. Want als hij de selectie van nummers uit het hoorspel los op Spotify had gezet en een beetje marketing had gedaan, had hij weer zoals 10 jaar geleden 2x de Ronda met normies kunnen uitverkopen. Af en toe deed hij een klein stukje hoorspel, maar grotendeels was het typisch Jaar van vroeger: afwisselend ingetogen en voluit knallen. Jaar zat, met zonnebril en petje op de coolheid zelf, achter een tafel elektronica en zang te doen. Hij werd daarbij begeleid door een percussionist en keyboardspeler, die zowel muzikaal als qua beleving veel toevoegden.

Na bijna 1,5 uur muziek uit het hoorspel kondigde  Jaar aan nog een “paquito” andere muziek te gaan spelen. Dat bleek uit meerdere nummers van Cenizas te bestaan, in zieke live-uitvoeringen. Of het ingepland was, weet ik niet, maar we kregen daarna nog een toegift. Jaar kwam in zijn eentje terug op het podium, pakte een usb-stick uit zijn rugzak, rommelde een paar minuten aan en gaf toen 20 minuten van wat denk ik een live set met (volgens mij onuitgebrachte) Against All Logic nummers was. Zijn band kwam nog terug voor een laatste oud nummer van Jaar zelf. (Sorry, ik ben heel slecht in songtitels)

Uiteindelijk 2 uur Jaar in bloedvorm, in een intiem zaaltje met topgeluid en vooraan ook heel goed en enthousiast publiek. Enorm bijzonder om dit nog eens mee te maken, want ik had gedacht dat deze Jaar of niet meer terugkwam, of weer in grote zalen met het grootste zaadpubliek ooit. De mini-dickmove meer dan waard dus.
[+] 5 users say Thank You to greenlander for this post
Reply


Forum Jump:


Users browsing this thread: 1 Guest(s)