nam-tso
(Путин, иди нахуй!)


Registration Date: 02-05-2022
Date of Birth: Not Specified
Local Time: 28-02-2024 at 05:21
Status: Offline

nam-tso's Forum Info
Joined: 02-05-2022
Last Visit: 26-02-2024, 19:35
Total Posts: 643 (0.96 posts per day | 0.17 percent of total posts)
(Find All Posts)
Total Threads: 0 (0 threads per day | 0 percent of total threads)
Time Spent Online: 2 Days, 16 Hours, 15 Minutes
Members Referred: 0
Total Thanks Received: 429 (0.64 per day | 0.95 percent of total 45238)
(Find All Threads Thanked ForFind All Posts Thanked For)
Total Thanks Given: 256 (0.38 per day | 0.57 percent of total 45238)
(Find All Thanked ThreadsFind All Thanked Posts)
Reputation: 433 [Details]
  
Additional Info About nam-tso
Sex: Undisclosed

nam-tso's Most Thanked Post
Post Subject Numbers of Thanks
RE: Rewire 12
Thread Subject Forum Name
Rewire Nieuws en overige festivals
Post Message
Rewire 24: Alto Arc of Zoh Amba?

Een klein schrijfsel over Rewire 2023 mijnerzijds. Ik moet bekennen dat het een beetje een worsteling was dit jaar. Ik heb een gematigd positieve indruk van deze editie. Het was moeizaam warmdraaien, maar gelukkig was daar de zondag nog en die maakte alsnog veel goed. Een paar reflecties op deze editie.
Dit is was voor mij persoonlijk een van de minder prikkelende rewire’s die ik heb meegemaakt. Maar dat het daarom compleet kut was vind ik een grote overstrekking. Want er was uiteindelijk genoeg te genieten.

Natuurlijk zit ik een beetje te ploegen in mijn geheugen waar het gedrukte gemoed van deze editie in zit. Om te beginnen; na die geweldige vorige editie was het natuurlijk ook bijna onmogelijk om überhaupt dat niveau te halen, laat staan beter te doen. Dan sta je als festival al met 1-0 achter door een eigen doelpunt, zogezegd. Om even het beestje bij de naam te noemen: Slikback bleek geen Bug. En natuurlijk spelen mijn eigen gemaakte keuzes en/of miskleunen oom mee.  

Het begon me te dagen dat er dit jaar een overdaad was aan artiesten die de ‘middelmaat’ moeizaam wisten te overstijgen. Terwijl Rewire normaliter juist uitblinkt in een zijn enorm diepte en kwaliteit van artiesten waardoor je bijna nooit echt verkeerd zit, wie je ook bezoekt.
Er waren gewoon te veel ‘vlakke knoppendraaiers’ dit jaar, met een relatief beperkte technische bagage. En het feit dat je jezelf als een ‘bevrijd persoon’ ziet en een paar overstuurde bassen op ons, het publiek, afvuurt, maakt het voor mij nog niet echt interessant om te bekijken. Er moet meer gebeuren tijdens een optreden. Verwondering of empathie voelen of waardering voor een artiest die de grenzen van het instrumentarium of techniek durft op te zoeken, of gewoon worden overdonderd door het almachtige lawaai van een crescendo om maar wat primaire kwalificaties te noemen. Zo’n Sarahsonn was eigenlijk niet te pruimen. Dan sta ik bijna nog liever te wachten voor wat anders.

Amnesia Scanner vertegenwoordigde een ander kritiekpunt: te weinig echt vernieuwing. Een paar jaar geleden was Amnesia Scanner echt vernieuwend en uitdagend in zijn sound. Maar dit gevoel is nu wat dunner geworden bij mij. Ik heb genoten van hun show, daar niet van. Er waren nieuwe nummer te horen dacht ik en die klonken best vet. Maar ook toegankelijker dan ik had gehoopt. Ik vind juist dat vervreemdende van AS heel vet. Verwrongen, hinkende beats en rare vocalen. Maar dit raakt wat op de achtergrond en zo voelt het niet meer zo spannend als pak’m beet 5 jaar geleden. Maar dat juist deze grensverleggende gasten een kek 90’s plaatje ertussen willen mixen, en dan kiezen voor een hit van de Party Animals, was heel jammer. Fucking Party Animals, een groep die een gimmick maakte van een van de weinig echte alternatieve subculturen van Nederland. Kies dan voor een plaat van DJ Promo of Neophyte als je toch uit de periode gaat putten, of Rotterdam Terror Corps. Een teleurstellende platte keus. 

Ook zo’n Alto Arc was illustratief voor deze editie; ik heb er met verwondering naar staan kijken want het was iets bijzonders wat er op het podium te zien was. Wellicht legendarisch; want deze show zien, met dezelfde verwondering, ga ik niet meer meemaken. Legendarisch slecht, allicht. Het was als een moderne variant op shock-rock zullen we maar zeggen; een geveinsde elektrocutie, een hoop nepbloed, wierrook, vuurwerk en slecht acteerwerk. Maar de muziek, waar we uiteindelijk voor komen, was voorgeprogrammeerd en klonk zo clean dat het net zo glad werd als het bloed op het podium. Te veel invloed van de mogelijkheden van machinerij en te weinig echte menselijke interactie met het instrumentarium van de muziek. Maar ja, over 5 jaar praten we niet meer over de Tim Hecker show van deze editie of die van Okkyung Lee, maar over de editie van die absurde show van Alto Arc. Dat muziek tegenwoordig voorgeprogrammeerd is bij bepaalde shows zal niemand nog echt verbazen, net als een playbackshow, maar wel deze ‘netflixisering’ van een optreden tot plat entertainment. Dat dit dus wordt geprogrammeerd op Rewire: wat zegt dat? Grensverleggend, ja dat wel, maar is dit de juiste grens? Polariserend vooral. Zoals die show van Evian Christ vorig jaar: eigenlijk deugd het niet, maar toch geniet je ervan. Dit was de show van deze editie, met nadruk op ‘show’.

Maar, natuurlijk zijn er ook de artiesten die wel prikkelde door beheersing van hun instrumentarium, techniek en avontuur. En als officieuze aanvoerder van dit clubje noem ik de jonge Zoh Amba, specialist in free-jazz. Allejesus wat een lawaai bracht dit 22-jarige vrouwtje met zich mee. Ze beukte de toetsen praktisch uit de piano met haar ellenbogen! En ook; wat een adem voor zo’n klein vrouwtje. Haar sax piepte onder het geweld waarmee ze het instrument aanviel! Indrukwekkend fenomeen hoor. Wat een intensiteit, wat een show! Er waren ook genoeg ‘beroemde nieuwsgierigen’: ik stond letterlijk tussen Oren Ambarchi en Steve Gunn in. Joe Rainy stond achter mij en ook Evischen was ook aanwezig.

En over Evicshen gesproken, nog zo’n optreden waar de verwondering toesloeg: de show van Maria Chavez, Mariam Rezaei en Victoria Shen. Echt supercool wat die dames daar vroeg in de middag deden. Ze waren helemaal in symbiose met hun apparatuur en met elkaar. Ze hielpen elkaar, loste elkaar af en stuwden elkaar op tot een geweldig optreden. Fenomenale beheersing van het instrumentarium waarmee ze werkte. Wat een skills. Wat een spectaculair optreden!

Het was dus echt niet alleen maar huili-huili deze editie. Ik heb me uiteindelijk best goed vermaakt. Maar het was wel langer dan gebruikelijk zoeken naar echte hoogtepunten.
Concluderend: de volgende shows sprongen eruit voor mij, in willekeurige volgorde:
  • GY!BE
  • Zoh Amba
  • Alto Arc
  • Ghosted
  • Tim Hecker
  • Okkyung Lee’s Yeo-Neun quartet
  • Maria Chavez, Mariam Rezaei en Victoria Shen
  • En ja, Patti Smith met haar spoken-word
  • Lucy Liyou
  • Rainey Miller
  • De ‘noise-opera’ van Nadah el Shazly & Elvin Brandhi
  • Fever Ray
Voor volgende editie: minder Fever Ray’s en meer Zoh Amba’s svp. En dat sommige wat teleurgesteld zijn over deze editie zegt eigenlijk meer over de verwachtingen die een festival als Rewire oproept. En dat is dan ook direct de reden dat ik blind weer een kaartje zal kopen voor volgend jaar.